Twaalf jaar geëist tegen Sietske H.

Volkskrant, 20 april 2011

Eenmaal kinderdoding en drie keer kindermoord: Openbaar Ministerie eist twaalf jaar tegen tandartsassistente uit Nij Beets

Van onze verslaggeefster

Karin Sitalsing

LEEUWARDEN

Vier baby’s baarde Sietske H. De laatste was een dochter. Een mooi baby’tje, zegt de nu 26-jarige Sietske, ze had haar oogjes open. Sietske ving haar kindje zelf op. Vervolgens drukte ze een lap stof op haar gezichtje, net zo lang tot ze stopte met ademen. Op dat moment lagen er op zolder al drie babylijkjes in plastic zakken.

Ze vertelt het dinsdag voor de rechtbank in Leeuwarden, waar ze moet voorkomen voor het ombrengen van haar vier baby’s, en waar ze twaalf jaar cel hoort eisen: de maximale straf. De baby’s baarde ze in alle stilte, zonder een kik te geven – ook die ene keer toen haar zus naast haar lag te slapen. Niemand wist van haar zwangerschappen. Waarom eigenlijk niet? Schaamte, zegt Sietske. Schaamte en angst. ‘Ik wilde de perfecte dochter zijn.’

Dat kan een keer gebeuren, oordeelt de officier van justitie, die daarom het eerste geval aanmerkt als kinderdoding. Sietske was toen achttien en wist zich vast geen raad met een zwangerschap. Maar dan nog drie keer? Officier Agnes de Vries rekent Sietske de laatste drie dodingen dan ook aan als moord. ‘Onze maatschappij kent manieren om van een ongewenste zwangerschap af te komen: voorbehoedsmiddelen, abortus, adoptie - waarom dan het meest wrede alternatief?’

Angst, zegt Sietske. Ze durfde niemand in vertrouwen te nemen. Zelfs de dokter niet. Juist na de eerste keer werd de angst groter. ‘Ik was bang dat ze dingen zouden gaan natrekken. Dat ze de eerdere zwangerschap zouden ontdekken.’ En bovendien: de zwangerschap ontkennen was wel zo comfortabel. ‘Als het er niet was, dan was het er niet.’

Ze droeg wijde kleding dragen om haar buik te verhullen. Opmerkingen over haar gewicht? Gewoon teveel gegeten met Kerst. Ging ze uit, dan hield ze haar tas op schoot. Bijna iedereen trapte erin, behalve haar werkgever en patiënten in de tandartspraktijk waar ze assistente was. Daar droeg ze een uniform en kon ze haar buik niet camoufleren. Toen de baas bleef aandringen zei ze dat ze draagmoeder was. Het was die baas die uiteindelijk naar de politie stapte omdat hij het niet vertrouwde. Toen Sietske op het bureau verklaarde haar kinderen te hebben afgestaan voor adoptie, maar vervolgens geen documenten kon overleggen, volgde een huiszoeking. Agenten vonden de vier koffers, in elk een babylijkje. Twee hadden een stuk stof in hun mondje. Eentje een plastic zak over het hoofd.

Sietske bedekte matras en vloer met vuilniszakken en beviel op haar hurken of knieën beviel Sietske. Maar baby’s huilen, en Sietske raakte in paniek - dat iemand het gehuil zou horen. Ook die ene keer dat ze alleen thuis was, vertelt ze met heldere stem. ‘Ik was bang dat mensen op straat het zouden horen.’

Ze verklaart meerdere malen geen tbs te willen. ‘Ik snap dat ik hulp nodig heb. Maar van tbs kom je nooit meer af.’ Ze werkte ook niet mee aan onderzoeken in het Pieter Baan Centrum. Tot frustratie van de officier, die nu geen gronden heeft om haar tbs op te leggen.

De officier tilt zwaar aan Sietske’s onverschilligheid. Ze haalt data door elkaar en de geslachten van de baby’s. ‘Ze was totaal niet geïnteresseerd in de kinderen. Ze heeft ze letterlijk en figuurlijk weggedrukt.’

Sietske’s raadsvrouw Barbara Klunder vraagt om vrijspraak van twee dodingen, en kinderdoodslag in plaats van – moord voor de andere twee.

Sietske zelf is ervan overtuigd dat ze niet zal recidiveren. Vanwaar die zekerheid? ‘Ik heb nu een spiraaltje.

Niemand snapt het. Zijzelf ook niet, zegt ze. Die leuke, spontane meid? ‘Achteraf denk ik: misschien was dat wel een masker.’

In haar laatste woord vertelt ze dat ze zich wel eens probeert voor te stellen hoe het zou kunnen zijn, en hoe de kinderen – allevier van haar ex-vriend – er uit zouden zien. ‘Ik haat mezelf voor wat ik heb gedaan. Ik voel me schuldig en schaam me diep.’

De rechtbank doet op 3 mei uitspraak.