Sterke verhalen over een bevroren zee

13 januari 2010   

Van onze medewerkster

Karin Sitalsing

 

PIETERBUREN

 

Doodstil en onbeweeglijk ligt de zee achter de dijk bij Pieterburen. Zo’n honderd mensen trotseerden kou en snoeiharde wind om over de Waddenzee te kunnen wandelen. Als het meer dan vier graden vriest, kan zout water bevriezen. Voor het eerst sinds vijftien jaar organiseerde Wadloopcentrum Pieterburen zaterdag een ijswadlooptocht.

Zo’n dertig mensen zagen de gevoelstemperatuur van min vijftien niet zitten. Deze zaterdag lijkt het mee te vallen: het is droog. De meesten hebben zich netjes aan de kledingvoorschriften gehouden: warm, wind- en waterdicht, in laagjes. ‘Thermisch ondergoed, een fleece’, somt Wendy Penning uit het Gelderse Zetten op. ‘Ik zag ook mensen met lage schoenen. Terwijl duidelijk stond aangegeven dat je rubber laarzen aan moest.’

De autorit van dik twee uur hadden zij en Marco Hamelink er dubbel en dwars voor over. ‘Dit is zo’n unieke ervaring, daar moet je bij zijn’, lacht Penning. ‘Ook al houd ik eigenlijk niet van kou.’

Na drie kwartier ploegen is het moment daar. Bevroren zee. Geen rimpelloos glad oppervlak, maar grillige brokken. Soms hard en helder, met kristalachtige patronen in het ijs. Maar veel vaker zijn de schotsen bros. Als je erop stapt, zak je erdoor tot je enkels – daarom zijn laarzen verplicht en is de tocht bij laagwater. De route gaat een kleine kilometer het Wad op. Een flink stuk kwelder is bevroren, maar op de hele Waddenzee is het maar een klein stukje. In de verte zie je gewoon zee, en zelfs de eilanden – het is helder.

De wandelaars kijken hun ogen uit. Sommigen gaan op hun buik op het ijs liggen om die ene perfecte foto te maken. Mensen kijken elkaar aan en lachen. Marco Hamelink is fotograaf en reisde heel wat af. Maar nog nooit liep hij over bevroren zee. ‘Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Maar het is echt prachtig.’

De tocht zou eerst verder het Wad over gaan. Met een snijdende noordoostenwind in het vooruitzicht werd de route aangepast. In plaats van achter de dijk start en eindigt de negen kilometer lange route nu in het dorp. Van de 2,5 uur zijn de wandelaars een uurtje op het Wad.

Gids Henk Dijkstra was ook bij de vorige ijswadlooptocht. Het verschil? ‘Meer water en zachter ijs. Dit is papijs.’ Komt door de wind. ‘Met een noordoostenwind blijft er meer water staan. Bij een westenwind heb je meer ijsvorming.’

Niet één wanklank hoorde hij onder de deelnemers. ‘In de zomer zit er vaak wel een kneusje tussen, iemand die niet verder kan. Dat was nu echt niet zo.’

Wendy Penning verheugt zich op de sterke verhalen die ze maandag zal vertellen aan haar collega’s. ‘Je bent niet wijs, zeiden ze. Maar wedden dat ze straks jaloers zijn?’