Margriet H. dik 1,5 ton rijker dankzij KWF-collectebussen

26 september 2007   

Margriet H. dik 1,5 ton rijker dankzij KWF-collectebussen

Van onze verslaggeefster

Karin Sitalsing

ASSEN

Het gepikte geld ging op aan nutteloosheid. Murw gemaakt door haar ex, zegt de advocaat. De publieke tribune sist.

ASSEN Idealisme was haar drijfveer om te solliciteren, vertelde Margriet H. uit Drachten – voorheen Margriet S. Haar vader was overleden aan kanker en op die manier kon ze iets betekenen voor het Koningin Wilhelmina Fonds (KWF), de kankerbestrijding.

Maar wat haar ertoe bracht dik anderhalve ton collectegeld in eigen zak te steken, daarover was Margriet H. minder duidelijk, dinsdag voor de rechtbank in Assen. Het Openbaar Ministerie eiste drie jaar cel, waarvan een jaar voorwaardelijk. De civiele rechter bepaalde eerder al dat zij het KWF de 1,6 ton én 35 duizend euro moet betalen.

Hoe haar straf ook uitpakt: de zaal vol woedende collectanten en wijkhoofden zal het niet snel genoeg zijn. De affaire kostte het KWF al vrijwilligers. Maar de publieke tribune is vooral ziedend, omdat Margriet H. – in Groningen, Drenthe en Overijssel hun aanspreekpunt – andermans geld, vertrouwen en ellende misbruikte om er zelf beter van te worden. De dames sissen en ‘tuh-tutten’. Eenmaal vraagt de advocaat om orde. Pepermuntjes gaan rond.

Hoe het begon, weet Margriet H. niet meer, zegt ze. ‘Het leek wel of ik geen gevoel meer had.’

Ze pikte collectegeld, opbrengsten van sponsorlopen en liet geld overmaken naar haar privérekening. Collectebussen die op verzoek van nabestaanden bij crematies hadden gestaan, stonden wekenlang bij S. op de piano. Waaraan ging het op? Ook dat weet H. niet meer. ‘Aan nutteloosheid’, zegt ze zelf. Weer gesis in de zaal.

‘Achteraf kan ik het me niet voorstellen van mezelf’, zegt ze een paar keer. ‘Ik dacht vaak: nu ga ik het opbiechten. Toen het uitkwam, was ik opgelucht.’ Gewoon zelf stoppen ging niet.

Van voorbedachten rade was geen sprake, verzekert ze.

Als het over haar, inmiddels, ex-man gaat, breekt Margriet H. Ze wil niets over zijn aandeel zeggen. Dwong hij haar wellicht? Margriet H. zwijgt, maar volgens haar raadsman waren haar daden een manier om uit een slechte relatie te ontsnappen.

Mishandeling, drankgebruik en onderdrukking zouden haar murw hebben gemaakt. Hij chanteerde haar met de diefstallen, zegt de raadsman. Volgens de advocaat zou een celstraf de genadeklap zijn. ‘Ze is er echt kapot van.’

Opnieuw sist de zaal. ‘Ze speelt’, gonst het op de publieke tribune, en cynisch: ‘Oooh, wat zíelig.’

Ook officier van justitie Francissen lijkt weinig onder de indruk van het betoog. ‘Uitkeringsfraude is één ding, maar dit zijn giften met een emotionele lading. Dit gaat alle empathische grenzen te buiten.’

De rechtbank doet op 9 oktober uitspraak.

Volkskrant, 26 september 2007