Al kippenvel bij een vleugje schroeilucht

30 oktober 2007   

Al kippevel bij een vleugje schroeilucht

Van onze verslaggeefster

Karin Sitalsing

’T ZANDT

Sinds augustus is er op ‘t Zandt al tien keer brand uitgebroken. Negenhonderd dorpelingen houden elkaar nu in het oog.

’T ZANDT Niemand wil iets zeggen op ’t Zandt, het Groningse gehucht waar al maandenlang een pyromaan huishoudt. De man die zijn tuintje harkt niet, de agent in de politiepost niet. De dames die bij de basisschool staan te praten ook niet. Dat hebben ze afgesproken. ‘Binnen de school praten we er natuurlijk wel over, met de leerlingen. Maar naar buiten toe niet. De school moet een veilige plek blijven voor de kinderen. We willen geen onrust creëren.’

De juffen die nu zeggen dat er geen onrust is, vertelden vorige week nog dat wel heel veel kinderen slecht slapen. Dorpsbewoners hebben een tuinslang achter het huis klaarliggen. En ze schrikken zich rot van sirenes – zoals laatst, toen het loos alarm was en het halve dorp uitliep.

De vlaag brandlucht die ook op een kille, mistige dag nu en dan door de Hoofdstraat waait, geeft de bewoners kippevel en slapeloze nachten. Want wie is het? En, wat is het volgende project? De pyromaan slaat toe in leegstaande panden; dat zijn er veel op ’t Zandt, er staat opvallend veel te koop.

De GGD is ingeschakeld om hulp te bieden bij de aanpak van de angst waarmee veel kinderen kampen. Het dorpshuis kreeg vorige week een politiepost die 24 uur bemand is. Er lopen en fietsen extra agenten door het dorp. Een verzekeraar looft een beloning uit.

De pyromaan die al tien keer brand stichtte in het dorp van nog geen negenhonderd inwoners, heeft ’t Zandt in zijn greep. De door de politie en de gemeente Loppersum georganiseerde informatieavonden zaten bomvol.

Een oudere dame zei dat ze weer rustig slaapt sinds er politie op straat rondloopt, vertelt politiewoordvoerder Ger Blokzijl. Volgens hem is de onrust behoorlijk afgenomen sinds de politiebewaking.

En dat mag ook wel, want meerdere tientallen agenten zitten er bovenop. Zij lopen patrouilles en luisteren naar de bewoners, die soms een tip doorgeven, maar soms ook alleen maar even de post binnenwandelen voor een kop koffie of om stoom af te blazen.

Wat de zoektocht naar de pyromaan ingewikkelder maakt, is de kleine dorpsgemeenschap. Iedereen kent elkaar, en praatjes gaan snel – zeker in een gespannen situatie waar iedereen heel alert is. Toen de leden van het vorig jaar opgeheven brandweerkorps werden gehoord, bijvoorbeeld.

‘Ze werden gehoord als getuige-deskundigen. Maar hoe gaat dat dan in de beeldvorming? Ze zijn verhoord. Om die kou uit de lucht te nemen, leggen we mensen het verschil uit tussen horen en verhoren. Je moet heel voorzichtig zijn om mensen niet te beschadigen.’

Het horen van de voormalige brandweer kwam na brand nummer zeven, in de kazerne – toen vermoed werd dat de pyromaan daar een sleutel van had. Het zou een boze ex-brandweerman zijn, gefrustreerd omdat het vrijwilligerskorps is wegbezuinigd. De mannen ontkennen.

Burgemeester Albert Rodenboog zag de sfeer veranderen toen op een informatieavond werd gezegd dat de dader wel eens in de zaal kon zitten. Mensen gingen argwanend om zich heen kijken. ‘Toen hebben we opgeroepen om niemand te beschuldigen en de politie haar werk te laten doen. En om alert te zijn. Want dit moet stoppen.’

Volkskrant, 30 oktober 2007