Roze

Laatst interviewde ik een man die alles opzij zette om kindertjes te helpen in oorlogsgebieden. Hij was ooit rechten gaan studeren om verzekerd te zijn van een goede toekomst, een snelle bolide, een aktetas en status. Een bezoek aan hongerend Afrika veranderde zijn leven.

Met vlammende ogen vertelde hij over jonge boefjes die hij opleidde tot technici. De kinderen die elke boom, elke ster en elke vlinder bij naam kennen. Die geen vader of moeder meer hebben en zich met een geweer een weg door het leven banen.

Hij vertelde ook dat jongeren zich niet meer willen inzetten voor een betere wereld. Dat mensen niet van kleine dingen genieten. Behalve dan de uitzonderingen, die bij het raam zitten in het vliegtuig. Die zien hoe roze de lucht is als de zon opkomt – en dat waarderen.

Op de site van zijn organisatie staat een citaat van de Amerikaanse schrijver Thoreau. ‘Als je kastelen in de lucht hebt gebouwd, dan is al je werk nog niet voor niets geweest. Daar horen ze thuis. Zet er funderingen onder.’

Ik was diep onder de indruk van deze inspirerende persoonlijkheid met die blik van pure vrijheid in de ogen. Zo van: wat ik heb, neemt niemand me af. Dat zei hij niet, hij straalde het uit – en met enige jaloezie voelde ik dat hij gelijk had. Zouden niet veel mensen het lef willen hebben om de routines en zekerheden van het dagelijks leven aan de kant te zetten en hun dromen te volgen?

Vorige week reed ik terug naar huis na een paar heerlijke vrije dagen buiten de provincie. Het liep tegen de avond, de schemering zette in. Ik keek opzij, dacht aan het gesprek en glimlachte. Wat ik zag, zag ik met andere ogen dan ik een paar dagen eerder zou hebben gedaan. Knalroze was de lucht, precies tussen suikerspin en zuurstok in. Eigenlijk precies de goede lucht om een kasteel in te bouwen.

(30 juli 2002)