Wasted Time

Gisteren hoorde ik weer eens de klassieker Wasted Time van de Eagles. Mijn broer heeft een dvd-speler gekocht en natuurlijk moest het zusje het nagelnieuwe apparaat even komen bewonderen.

Met dichtgeknepen ogen en een frons zingt zanger Don Henley zijn voormalige geliefde toe. De breuk is nog verst; de ex staat met het hoofd in de handen en vraagt zich vertwijfeld af wat ze toch fout doet. Ze maakt zich zorgen om de tijd die ze steeds weer ‘verspilt’ aan foute liefdes.

De muziek is mooi, maar de tekst is nog mooier, met een diepgang die in veel muziek van vandaag ver te zoeken is. Henley concludeert dat beide partijen maar afzonderlijk verder moeten met hun zoektocht. En dat ze er misschien nog wel eens achter zullen komen dat de tijd die ze samen hadden, toch geen verspilde tijd is geweest.

De moraal van het lied raakt me. Ik geloof namelijk niet in het begrip tijdverspilling. Alles wat je meemaakt, ervaart, besluit is volgens mij ergens goed voor. Een gesprek met iemand, waar je op het eerste gezicht niets aan lijkt te hebben, levert toch maar mooi die wetenschap op: dat je aan die persoon niets hebt. Wie veel te omslachtig aan een taak begint en op die manier tijd verspilt, weet de volgende keer dat het sneller kan - en zal daarnaar handelen.

In De Alchemist van Paulo Coelho, misschien wel het mooiste boek ooit geschreven, gaat de hoofdpersoon op zoek naar een schat en naar zichzelf. Na een lange reis vol beproevingen ontdekt hij dat de schat naast zijn huis ligt. De jarenlange tocht, elke persoon die Santiago ontmoet… alles was nodig om de schat te vinden, hoe dichtbij die ook blijkt te liggen.

Henley, bedankt. Ook voor al die andere nummers trouwens.

(12 augustus 2002)